Ja, Irena i Ja

Degustacje i manifestacje

2012-02-11T14:16:00.000+01:00

Dziś podobno dzień manifestacji wszelakich. Przypominamy! Bez względu na to, na który marsz się wybieracie, ubierzcie się ciepło. My radzimy manifestantom, Irena jest rzecznikiem funkcjonariuszy.

Rzeczywiście nieraz może się zdarzyć, że milicjant zabezpieczający służbowo uroczystości, imprezy (np. sportowe) itp., mając dręczące pragnienie, nie może go ugasić niczym innym jak piwem, bo po prostu nic innego w pobliżu nie ma. Są to jednak wyjątkowe sytuacje i szczególny rodzaj służby, usprawiedliwiające ten wyjątek od reguły.

(Uprzejmy milicjant, Warszawa 1964, Oddział Szkolenia KGMO, s. 126)

Raz w życiu, a porządek na zawsze

2012-02-08T15:26:00.001+01:00

Nic tak nie uprzykrza życia, jak rozgardiasz w szafach i szufladach. Irena radzi, jak wprowadzić w swe życie odrobinę zbawiennego ładu:

Dzieci najłatwiej uczą się porządku, jeśli mają swoje szafki, komódki, półki, wieszaczki. Na przykład można zawiesić na wieszaku na palta w przedpokoju drążek umieszczony tak nisko, aby dziecko bez problemu mogło samo wieszać na nim swój płaszczyk.

Drobne rzeczy, jak dziecięce wstążki, kołnierzyki itp. przechowuje się najlepiej w pudełkach. To samo dotyczy np. męskich skarpet, damskich pończoch czy biustonoszy. Z pudełka łatwiej wybrać to, co w danej chwili potrzebne niż z woreczka foliowego. Pudełko można ozdobić odpowiednim obrazkiem, wyciętym z kolorowego pisma, można też nabyć raz w życiu [podkr. Ireny] kolorowe pojemniki plastykowe, które mają ten plus, że łatwo się je myje, kiedy się zabrudzą.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 201)

Ząb, zupa , dąb

2012-02-04T18:26:00.000+01:00

Dzielimy się dziś przepisem prostym, ale jak twierdzi Irena, w jego prostocie tkwi siła. Nazwę zupa ma niespotykaną, składniki pospolite, a smakuje wyśmienicie! Podano do stołu!

Zupa zwana dziad skierniewicki

1 kg ziemniaków, 1/2 szklanki mąki, 1 cebula, 1-2 łyżki oleju

Ziemniaki obrać, umyć, zalać wrzącą wodą, aby je pokryła i ugotować; wywaru nie odlewać. Rozprowadzić w zimnej wodzie lub mleku mąkę i wlać do ziemniaków, a przedtem jeszcze dodać posiekaną cebulę przesmażoną na oleju. Mąka musi się raz zagotować. Podawać zupę z posiekaną zieleniną, np. natką pietruszki.

(Elementarz gotowania, Warszawa 1989, Watra, s. 21)

Dancefloor

2012-01-28T12:10:00.000+01:00

Dziś podajemy niezwykle kontrowersyjny przepis Ireny na doskonałe podłoże do tańca. Uwaga! Stosować na własne ryzyko!

W okresie karnawału w wielu domach organizuje się wieczorki taneczne. Podłoga do tańca powinna być w miarę śliska. Należy ją więc posypać startymi na tarce wiórkami ze świecy lub wosku. Lekko rozetrzeć je szczotką. Reszty dokonają nogi tancerzy.

(Cztery pory roku w gospodarstwie domowym, Warszawa, 1992, str 138)

Ale folia! Alufolia!

2012-01-17T14:51:00.000+01:00

W dzisiejszych, dostatnich czasach, łatwo zapominamy, jak wiele produktów uchodziło w naszym kraju do niedawna za luksus. Czytając Irenę, możemy odkryć urok i użyteczność wielu z nich na nowo. Ot, taka na przykład folia aluminiowa, zwana przez Irenę „alufolią””

Alufolia cienka może znakomicie służyć do pieczenia mięsa, drobiu, ryb, serdelków, ziemniaków, ciast i wielu innych potraw, owoców, warzyw itd.

Można jednak zapytać: ale po co? Otóż piekąc w alufolii mamy produkt o wiele smaczniejszy i zdrowszy, bo nie stracił w czasie pieczenia składników odżywczych, witamin, soli, wody, itp. Dla wielu będzie też ważne, że takie pieczenie nie daje przykrych zapachów, nie brudzi ścianek piekarnika. Na ogół w alufolii piecze się dłużej, ale to, co można piec na bardzo dużym ogniu – upiecze się szybciej i to bez przypalenia.

(…)

W alufolii – podobnie jak szaszłyki – można piec jabłka, ziemniaki, buraki, faszerowane jarzynki, mięso różnego rodzaju, a także ciasteczka, słowem – wszystko!

(…)

Kwiaty przewożone w alufolii nie więdną, nawet całą dobę, jeśli są skropione wodą.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, ss. 89-90)

Cytroneta, lemoniada

2012-01-16T19:40:00.001+01:00

Co bardziej przypomni nam w styczniu o lecie, niż szklanka lemoniady? Praktyczna Irena zastępuje cytryny sokiem Billy ("soki Billy w każdej chwi(lly)"), reszta przepisu zostaje bez zmian.

1/2 szklanki soku cytrynowego (Billy lub Interfragrance), 1/2 szklanki cukru, 2 szklanki kostek lodu.

Miksować sok cytrynowy z cukrem dodając stopniowo lód, po 2-3 kostki. Miksowanie trwa ok. 10 sekund. Od razu rozlać do 4 wysokich szklanek i dopełnić wodą przegotowaną lub mineralną np. Mazowszanką lub sodową. Uwaga: Jeśli do lemoniady doda się 3/4 szklanki soku z wiśni, truskawek czy malin, otrzymamy napój różowy, równie znakomity.

(Elementarz gotowania, Warszawa 1989, Watra, s. 132)

My zachęcamy do picia napojów w każdym kolorze ;-)

Z poradnika młodego zielarza

2012-01-11T21:04:00.001+01:00

W środku karnawału i w środku zupełnie niemroźnej zimy, polecamy rozweselającą herbatkę, bo dobrego humoru nigdy za wiele. Jeśli zadziała, piszcie!

50 g suszonej bazylii zalać litrem wrzącej wody. Zostawić pod przykryciem 10 min. Odcedzić i pić herbatkę po posiłkach, 3 razy dziennie. Ewentualnie można dodać łyżeczkę miodu. Szczególnie godna polecenia, gdy chodzi o wprowadzenie długotrwałego pogodnego nastroju.

(Ziółka i my, Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa, 1983, s 37)

Białym na czerwone

2012-01-06T21:41:00.001+01:00

Długi weekend sprzyja spotkaniom towarzyskim. Co zrobić gdy krewki sąsiad potrąci kieliszek z winem, a nasz wyjściowy żakiet pokryje czerwona plama? Czym prędzej chwycić kieliszek z winem białym!

Splamione miejsce na tkaninie z włókien naturalnych nie barwionych zanurza się natychmiast w gorącym mleku i spłukuje gorącą wodą. Stosuje się również następujące sposoby:

- posypuje obficie solą

- pociera szmatką zmoczoną białym winem i pozostawia przez 2-3 dni, następnie obficie płucze i spiera.

(Zofia Dzięgielewska, Zofia Dzięgielewska radzi młodym gospodyniom, Warszawa 1988, s 10)

Najlepszego Roku!

2012-01-01T14:29:00.000+01:00

Wesołych Świąt!

2011-12-24T20:58:00.000+01:00

Toast tostem

2011-12-22T17:42:00.000+01:00

Zanim na naszych stołach pojawią się serniki i wykwintne torty, w przedświątecznym tygodniu przygotujmy sobie prosty, tani, słodki deser.

4 kromeczki czerstwej bułki paryskiej zanurzamy w osłodzonym mleku, a następnie w rozbitym sprężyną jajku. Smażymy kromeczki na patelni, na której rozpuściliśmy czubatą łyżeczkę masła, po 4 minuty z każdej strony. Na talerzu posypujemy cukrem pudrem z dodatkiem cukru waniliowego i smarujemy dżemem.

(Maria Lemnis , Henryk Vitry, Książka kucharska dla samotnych i zakochanych, Warszawa, 1962, s. 189)

Ruro, nie pękaj!

2011-12-20T18:53:00.002+01:00

Irena przypomina, że odkurzacz też człowiek i można wyleczyć rozmaite jego bolączki i niedomagania:

Zdarza się, że pęka plastykowa rura. Co wtedy robić? Cały pęknięty odcinek odciąć piłką do metalu. Gdy już mamy równe zakończenie, wkładamy je do wrzącej wody. Następnie bierzemy dobrą rurkę i jej cieńszy koniec wpychamy do tego uciętego zakończenia. Po paru minutach, gdy wąż już wyschnie, rurka będzie dobra, ale krótsza.

(…)

Przypomnijmy, że można sobie świetnie odnowić i pomalować mieszkanie farbą rozpylaną za pomocą odkurzacza, a raczej załączonego do niego rozpylacza. Oczywiście – w jednym kolorze i oczywiście – po rozcieńczeniu zbyt gęstej farby wodą i po przecedzeniu jej przez sito.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 27)

Suszyć sweter, turlać wałek

2011-12-11T19:57:00.001+01:00

Nie wszyscy są o tym przekonani, ale chcemy raz jeszcze powtórzyć - swetry trzeba prać!

Owszem, suszenie wełny wymaga trochę wysiłku (nie ma to jak wiosenny wiatr i suszenie na balkonie), ale od czego mamy rady Ireny!

Najpierw rozłożyć wełniane pranie na grubym ręczniku frotte i nadając odpowiedni kształt wełnianej rzeczy, zawinąć ją w ręcznik. Nie wykręcać, lecz turlać ten wałek, aby woda z wełny wsiąkła w ręcznik. Następnie strzepnąć sweterek kilka razy i rozłożyć go na siatce do suszenia, zawieszonej nad wanną lub między krzesłami, albo na suchym grubym ręczniku.

(Cztery pory roku w gospodarstwie domowym, Warszawa, 1992, str 140)

Kuchnia bez kalafiora

2011-12-07T15:27:00.002+01:00

Na dworze zimno, okna pozamykane, ale nam nie wolno zapomnieć o niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania wentylacji kuchennej! Irena radzi:

Nadkuchenny odświeżacz powietrza to (…) urządzenie do usuwania oparów i zapachów. Może ono pracować w obiegu zamkniętym, czyli z filtrem wymiennym, tzn. że oczyszczone przez niego powietrze może wracać z powrotem do kuchni, albo też w obiegu otwartym, tzn. że może być odprowadzane do kanału wentylacyjnego. I wtedy nie stosuje się filtru chemicznego wymiennego.

Są rozmaite wyciągi okapowe, elektryczne i nie – ale jakiś powinien być koniecznie! Po prostu uprzyjemnia życie. Nasze mieszkania są zbyt ciasne, aby można było się odciąć od zapachów kuchennych. Zbyt często też mieszka się w kuchni, jada, przyjmuje w niej gości itd. Tu powinno pachnieć apetycznie, a nie np. kapustą, kalafiorem czy smażoną cebulą…

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 121)

Już czas na sen

2011-12-01T19:00:00.002+01:00

Coraz krótszy dzień sprawia, że ciągle chce nam się spać. Sen, jak wiadomo zdrowiu i urodzie służy, ale co zrobić gdy nerwy nie pozwalają zasnąć?

Gdy przyczyną bezsenności jest zachwianie równowagi nerwowej, spowodowane niedostateczną ilością cukru we krwi, wówczas wystarczy na 10-15 minut przed pójściem do łóżka, zjeść 2-3 kostki cukru lub łyżeczkę miodu z wodą czy mlekiem.

(Życie bez starości, Warszawa 1969, s.84)

Prodiż na gazetach

2011-11-25T08:52:00.000+01:00

Kto z nas ma jeszcze w domu prodiże, ten doceni zdroworozsądkowe rady Ireny odnoszące się do tego zapomnianego – niezwykle przydatnego sprzętu AGD:

Gdy się coś w prodiżu nie piecze, nie należy stawiać go w przewiewnym miejscu, a także na rozgrzanej powierzchni kuchni lub na maszynce elektrycznej podłączonej do sieci! Czyli nie należy prodiża umieszczać tam, gdzie może być narażony na straty ciepła lub na nadmierne jego dostarczanie. Jeśli jednak prodiż nie chce rumienić od spodu, niektóre gospodynie ustawiają napełniony, zamknięty, ale nie włączony do prądu pojemnik na maszynce elektrycznej i ogrzewają 3-5 minut. Potem zestawiają prodiż z kuchenki, włączają do prądu i pieką jak zwykle. Inny sposób to stawianie prodiża na metalowej tacy (są takie, nieraz w piękne wzory) wyłożonej grubą warstwą gazet. Na te gazety stawia się prodiż i dopiero wtedy go włącza.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 123)

Bursztynowym szlakiem

2011-11-20T19:47:00.000+01:00

Jakiś czas temu, równie jesienną porą, zachęcaliśmy do odkurzania muszli przywiezionych znad morza. Porządkom towarzyszyła wiecznie młoda piosenka w wykonaniu Zbigniewa Wodeckiego. Dziś także odświeżamy wakacyjne skarby. Na listę zakupów wpiszcie amoniak!

Przedmioty z bursztynu czyści się ciepłą wodą z amoniakiem; następnie płucze czystą wodą i wyciera flanelką.

(Cztery pory roku w gospodarstwie domowym, Warszawa, 1992, str 168)

Dom gry

2011-11-13T21:54:00.000+01:00

W długie jesienne wieczory umilamy sobie czas różnoraką rozrywką. Jeśli lubicie karty i w planach macie towarzyskie spotkanie na małą partyjkę, Irena z serca radzi odświeżenie ulubionej talii.

Karty do gry można czyścić denaturatem lub na sucho - magnezją zmieszaną ewentualnie z benzyną.

(Cztery pory roku w gospodarstwie domowym, Warszawa, 1992, str 132)

Żywią i bronią

2011-11-03T20:31:00.001+01:00

Nie wiemy jak to się stało, ale chyba jeszcze nigdy na Blogu nie pisaliśmy o kanapkach. A przecież to najskuteczniejsza "metoda na głoda". Znawcy twierdzą, że podstawą kanapki jest miękki i soczysty środek, głodni wiedzą, że i wyschnięta kanapka w nagłych wypadkach smakuje wyśmienicie. Po raz kolejny sięgamy dziś do przepisów z Książki kucharskiej dla samotnych i zakochanych, aby za radą autorów przygotować kanapki. Macie bułkę barową, wczorajszy chleb i linijkę? No to zaczynamy.

Wczorajszą bułkę barową krajemy na średniej długości plasterki, które cienko smarujemy masłem. Jeżeli kanapki robimy z białego chleba (też wczorajszego, bo inaczej kromki będą zbyt grube, mało ścisłe i rwące się przy krajaniu), to kromkę grubości 1/2 cm dzielimy na jednakowe prostokąty o wymiarach 4x6 cm. Kanapki przeładowane są rzadko ładne - i poza tym niemodne!
Dlatego nie silmy się na zbyt wymyślne kombinacje, których nikt zresztą od nas nie oczekuje. Plasterek bułki lub przykrojony do kanapkowej miary kawałeczek chleba po posmarowaniu masłem przykrywamy plasterkami, niezbyt cienkimi, szynki i twardego sera. Na talerzu układamy na przemian kanapki z szynką i serem. Są to najprostsze "kawalerskie" kanapki. Od pań oczekujemy nieco bardziej wyszukanych. To naturalne. (Wiadomo ;-) red.)

(Maria Lemnis , Henryk Vitry, Książka kucharska dla samotnych i zakochanych, Warszawa, 1962, s. 220)

Gdzie zobaczymy najdoskonalsze kanapki? W kinie oczywiście! Amerykańskim. Od dziś także na irenowym blogu :-)

Bez firan ani rusz!

2011-10-30T16:20:00.000+01:00

Zanim nadejdzie sezon przedświątecznych porządków, warto się zastanowić, czy zamiast prać nasze stare, wysłużone firanki, zamiast tego nie zainwestować w firanki zupełnie nowe. Irena radzi:

Bez firanek pokój wygląda jak pusty, nie urządzony. I odwrotnie – prawie pusty pokój, jeśli ma ładne firanki, sprawia wrażenie umeblowanego, szczególnie nocą, gdy szyby tworzą „czarną czeluść”.

Jakie firanki? Naturalnie – dobrane do wnętrza. Wszystkim, a więc rodzajem tkaniny, wielkością, sposobem udrapowania itd. Zasady dobierania firanek do pokoju mieszkalnego nakazują, aby firanki ubarwiały wnętrze, jeśli jest szare i smutne, albo – by uspokajały, jeśli jest zbyt kolorowe, np. gdy półki wypełnione są różnobarwnymi książkami lub, gdy na ziemi leży wzorzysty, duży dywan.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 21)

Żeby zawrzało

2011-10-26T18:44:00.003+02:00

Dziś, jak zwykle zresztą, Irena zwalcza marnotrawienie surowców naturalnych. Garnek na pełnym gazie? O nie!

Po co trzymać garnek na gazie, dłużej niż jest to konieczne? Nieraz godzinami gotuje się np. woda w imbryku. Po co? Zaparowuje pomieszczenie, zużywa niepotrzebnie gaz (za każdą minutę się płaci) i staje się niesmaczna. Najlepiej gotować potrawy najpierw na dużym ogniu, aby szybko doprowadzić je do wrzenia, potem zmniejszyć płomień, aby potrawa dalej znajdowała się w stanie lekkiego wrzenia. Chodzi przecież o ... wrzenie, a nie o zużycie gazu!

(Cztery pory roku w gospodarstwie domowym, Warszawa, 1992, str 128

Szybki jak błyskawica

2011-10-19T19:44:00.002+02:00

W środowy wieczór, sięgamy po raz kolejny do arcyciekawej Książki kucharskiej dla samotnych i zakochanych, aby według prostego przepisu ukręcić pyszny sos.

Sos ten, wspaniały do wszystkich mięs i wędlin, bije rekordy, jeśli idzie o łatwość i szybkość przyrządzania. Łyżkę dżemu (najlepiej porzeczkowy, ale może być żurawinowy, borówkowy lub powidełko śliwkowe) mieszamy dokładnie z łyżką musztardy (najlepiej chrzanowej). To wszystko!

(Maria Lemnis , Henryk Vitry, Książka kucharska dla samotnych i zakochanych, Warszawa, 1962, s. 174)

Ściereczka podstawą czystości

2011-10-16T12:58:00.001+02:00

Już wkrótce sezon grzewczy, a co za tym idzie, zwiększona ilość pyłu węglowego w powietrzu… i na naszych meblach. Irena, jak zawsze, idzie z duchem czasu i staje po stronie ściereczek z tworzyw sztucznych:

Są panie domu, które odrzuciły wszystkie bawełniane i inne ściereczki i ścierki używane „na mokro” i posługują się jedynie ściereczkami z tworzyw sztucznych, gąbkami, pianką poliuretanową itp. Te ściereczki mają też wspaniałe zalety: są barwne, kolorowe i miłe dla oka, bardzo dobrze wchłaniają wodę, łatwo je utrzymać w czystości – trochę mydła i wody i ściereczka jest czysta. Naturalnie, że i te tworzywa w końcu się strzępią, kurczą, więc trzeba zaopatrzyć się w nowe.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 33)

Jak to co? Jabłko!

2011-10-11T11:44:00.003+02:00

Jesień to najlepsza pora na jabłka. Jeśli macie ich za dużo - obejrzyjcie koniecznie wybitny film pt. Baby Boom, w którym Diane Keaton staje się królową jabłecznych przetworów. Jeśli jabłek macie w sam raz, wystarczy że przeczytacie poniższy przepis Ireny.

Rozgotowane, oczyszczone jabłka przetrzeć przez sito lub cedzak, odrzucając nie przetarte części. Masę podgrzać do wrzenia i od razu wkładać gorącą do gorących słoików, np. weków lub twistów. Można zamykać zapalonym spirytusem. Można dodać cukru, ale jeśli jabłka były dojrzałe i słodkie - niekoniecznie. Taki mus będzie świetnym dodatkiem do mięsa. Osłodzony może służyć do deserów i szarlotek.

(Czy wiesz co jesz?, Warszawa,1985, Wydawnictwo Alfa, s.180)

Zamykanie zapalonym spirytusem zdecydowanie odradzamy. Reszta sprawdzona. Działa!

Czyszczenie rozmaite

2011-10-09T13:35:00.003+02:00

Dziś garść rad Ireny dotyczących sposobów czyszczenia rozmaitych powierzchni. Okazuje się, że nawet przed epoką Cilitu Bang dało się utrzymać czystość, i to rozmaitymi drogami.

Nową szczoteczkę do zębów można utrwalić przez namoczenie jej w wodzie z solą (łyżka na szklankę). Włosie będzie giętkie i nie będzie się wichrzyć.

Glazurę, terrakotę, marblit itp. trzeba myć, czyścić (np. „Luksonem”) i wycierać do sucha. Wannę można myć wodą z przepierek, pastą „Dom” itp., plamy z rdzy czyścić „Alumem”, „Fosolem” lub innymi tego typu środkami.

Firankę z plastykowej folii myjemy wodą z mydłem lub detergentami, jak wszystkie plastyki.

Naturalnie, że sedesy można czyścić kwasem solnym, ale trzeba to robić bardzo rzadko, a lepiej – wcale.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 172)

Nocne marki

2011-10-01T11:19:00.001+02:00

Kiedy pogoda rozpieszcza tak jak dziś - okazać się może, że zaległą pracę trzeba będzie odrobić w nocy. Tym razem sięgamy po poradnik równie skuteczny, co irenowe kompendium.

Jak zaplanować sobie "nocne posiedzenie"? Jak nie umrzeć z głodu i odwodnienia? Na to pytanie odpowiada Książka kucharska dla samotnych i zakochanych.

Praca całonocna

O godzinie 22.00 wypijamy po filiżance prawdziwej kawy ( lub mocnej herbaty) do tego parę herbatników (herbatniki posmarować miodem lub dżemem). Kawę lub herbatę można zaparzyć w termosie podczas przygotowywania kolacji. W czasie dalszej pracy (godz. 23.00 - 1.00) zjadamy jabłko lub surowego pomidora. Nad ranem - szklanka dobrze osłodzonej słabej herbaty lub, co znacznie lepsze kwaśnego mleka (w zimie gorącego mleka osłodzonego łyżeczką cukru). Zanim położycie się do łóżka, dobrze wywietrzcie pokój. W czasie pracy nie wypalajcie niezliczonej ilości papierosów. Kawałeczek gumy lub suszona śliwka ułatwią Wam ograniczenie papierosów.

(Maria Lemnis , Henryk Vitry, Książka kucharska dla samotnych i zakochanych, Warszawa, 1962, s.218)

Niby-szklarnia

2011-09-27T19:08:00.000+02:00

Cóż począć ze stosami foliowych toreb, które wciskane są nam przez rozmaitych sprzedawców bez litości i bez umiaru…? Irena zna odpowiedź także i na to pytanie:

Dużych worków foliowych gospodynie używają do przeróżnych celów, np. szyją z nich fartuchy, pokrycia na pałąki nad grządką z warzywami, czyli robią niby-szklarnię, która jak wiadomo bardzo skutecznie przyspiesza rośnięcie roślin. Rozkładają folię na meblach i podłodze podczas odnawiania mieszkania, a potem moczą ją w proszku „E” i farba się zmywa.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 142-143)

Liście znów spadają masłem na dół

2011-09-19T16:36:00.001+02:00

A na straganach znowu pełno śliwek. Dziś przepis na najłatwiejsze ciasto w świecie. Ireno - prosimy!

We Francji podaje się nie placek ze śliwkami - ale tak zwany "tart", na kruchym spodzie, ze śliwkami lub innymi owocami. Oto przepis na ten pyszny deser: 12.5 dag - pół na pół - masła i oleju, mąki ile zabierze, proszku do pieczenia na koniec noża, soli do smaku i wody tyle, by ciasto było gąbczaste: wyrobić, cieniutko rozwałkować, wylepić blachę lub 2 tortownice. Posypać 2 łyżkami cukru pudru, ułożyć śliwki. Podpiec w bardzo gorącym (270 C) piekarniku. Ubić 2 jaja ze szklanką śmietany i szklanką cukru pudru. Polać tym owoce i zapiec na złoty kolor.

Gdyby się człowiek nie bał utyć - jadłby to codziennie.

(Czy wiesz co jesz?, Warszawa,1985, Wydawnictwo Alfa, s.180)

Na wszelki wypadek podajemy także alternatywny przepis w formie teledysku.

Smacznego!

Let's twist!

2011-09-12T20:26:00.002+02:00

Let's twist again, like we did last summer
Yeah, let's twist again, like we did last year

Znowu zakręcamy, marynujemy, pasteryzujemy. Jak zeszłego lata. Co zrobić gdy świeżo przygotowane przetwory zaczynają się psuć?

Irena mówi :

Przede wszystkim nie zamartwiać się, bo 1 % zepsutych przetworów - zawsze jest dopuszczalny, choć niepożądany. Najprostszą odpowiedzią byłoby: wyrzucić. Nie sama pleśń jest niebezpieczna, ale jej jady, które są toksyczne. Na przykład występująca w owocach patulina jest rakotwórcza, a znajdowano ją w jabłecznych przetworach.

Ważne jest aby często swoje skarby spiżarniane przeglądać. Najmniejsza plamka na powierzchni powinna być już wyłapana. Słoik wówczas otwieramy, zdejmujemy plamkę pleśni razem z 1 centymetrową warstwą przetworu, a resztę zawartości przesmażamy lub gotujemy ok. 15 minut. Słoik oraz wieczko szorujemy wodą z sodą i wyparzamy przez 30 min. zanim użyjemy ponownie. Przetwór po zagotowaniu czy przesmażeniu najlepiej od razu przeznaczyć do spożycia.

(Słońce w słoikach, Warszawa, 1988, Watra, s.32)

Uff! Sytuacja uratowana.

W kolejnych odcinkach, kurs skutecznego otwierania słoików.

Wrzesień

2011-09-09T09:52:00.001+02:00

Czujesz? Ogniskiem pachną te pogańskie lata,
Gdy iskrami trzaskały żagwie jałowcowe
I dym wełnistym kłębem za wiatrem ulatał,
I marszczyły się z żaru kartofle surowe.

Gdy zrudziałą gałęzią, iglastą i suchą,
Huknąć stos w łeb płomienny - jakbyś w ogień cisnął
Worek żywych chrabąszczy! Takim sykiem prysnął,
Taką paniczną chmarą iskromiotu buchał.

I nigdy tak kartofel podany do stołu
Nie nęcił, jak ten właśnie, z przyswędem i węglem,
Łapczywie wytrącony patykiem-pocięglem
Z siwej, gorącej mąki leśnego popiołu.

Z dłoni go w dłoń przerzucać! dmuchać, bo gorący!
Parzy obłuskiwaną spieczoną łupiną!
Tknąć w sól z papierka! wchłonąć w usta chuchające,
Żeby się na skaczącym języku rozpłynął!

Łódkami się przez siwą Pilicę wracało,
Z prądem, z wiatrem, pod wieczór, pod zorzę wiśniową,
W milczeniu, zamyśleniu, z gorejącą głową.
Tak się ogień, popioły i smutek poznało.

Tym razem to nie Irena a Tuwim. Irena patrzy na jesienne ogniska od strony praktycznej.

Rozpalając ognisko, trzeba zwracać uwagę na kierunek wiatru, a gdy już jest płomień, nie pozwolić mu zgasnąć, dokładając coraz to większe i grubsze gałązki, wreszcie kawałki drewna. Gdy palimy tylko chrustem, trzeba go stale dokładać. Grubsze klocki drewna, pnie, suche karpiny, pozwalają na dłuższe chwile odpoczynku od dokładania do ognia. Dużą przyjemnością jest palenie wesoło trzaskających w ogniu, pachnących żywicą szyszek.

(Kuchnia pod chmurką, Warszawa 1988, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, s. 144)

Matura z politury

2011-09-04T12:45:00.001+02:00

Meble to nasi domownicy, uczy Irena w swych książkach raz po raz. Należy im się tyle samo uwagi, co najlepszym przyjaciołom – w końcu obcujemy z nimi na co dzień. Zaniedbane meble świadczą o właścicielu, dlatego warto przyjrzeć się, czy któryś z naszych regałów bądź sekretarzyków nie wymaga już politurowania:

Politurowanie jest pracochłonne, bo trzeba szmatką, wypełnioną wełnianymi gałgankami i nasączoną politurą, pocierać mebel okrągłymi ruchami, jakby kółkami, lekko polerując powierzchnię. Czekamy potem, aż ona wyschnie (kilka godzin, a nieraz i dni) i zaczynamy wszystko od początku, wiele razy, Zaczynamy od gruntowania, przechodzimy do polerowania, a kończymy na polerowaniu – ale już nie politurą, tylko spirytusem denaturowanym.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 71)

Witaj szkoło!

2011-09-01T11:18:00.000+02:00

Plamy z długopisu doskwierają nam cały rok, ale od września plam tych jest podejrzanie więcej. Z pomocą przychodzi Irena. Podpowiadamy - potrzebny jest dobrze zaopatrzony barek.

Plamy z długopisu znikają bez śladu po wywabieniu ich alkoholem. Ale atrament też można zmyć z palców wodą kolońską, spirytusem salicylowym, a plamę na ubraniu wódką (szczególnie z tych tkanin, na których denaturat zostawiłby ślady). Plamy z długopisu na meblach (dzieci często plamią swoje biureczka) zmywać denaturatem. Gdyby powstały matowe plamy, oczyścić je flanelką, skropioną kilkoma kroplami oleju (np. lnianego) a potem do połysku wyczyścić suchą flanelką.

(Cztery pory roku w gospodarstwie domowym, Warszawa, 1992, str 106)

Więcej światła!

2011-08-29T18:46:00.000+02:00

Sierpień się kończy, dni coraz krótsze, co wieczór sięgamy do włącznika lampy o kilka minut wcześniej… Irena zwraca uwagę, że nie samą żarówką lampa żyje:

Wszystkie oprawy, abażury, czyli osłony żarówek winny być ekonomiczne, aby nie pochłaniały zbyt wiele światła. Nieraz okrągłe, mlecznobiałe klosze, choć jasne, wprost pożerają światło. Trzeba więc dobierać takie oprawy, które nie powodując olśnienia, nie pochłaniając światła, dają miłe dla oka i odpowiadające żarówkom oświetlenie.

Abażury najczęściej podbija się cienką, białą podszewką, a klosze itp. dobiera się w jasnych, pastelowych barwach. Naturalnie, że lampy też trzeba czyścić, bo gromadzący się kurz i pył pochłania mnóstwo światła.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 97)

Tusz i już!

2011-08-24T08:33:00.002+02:00

Dla ochłody, dla urody, dla zdrowia. Żaden biwak czy niesprzyjające warunki polowe, nie mogą być wymówką od codziennego szauera. Nie ma w pobliżu łazienki? Żaden problem!

Jeśli nam czegoś na biwaku brakuje to zwykle ciepłej kąpieli. Wprawdzie na campingach są tusze z ciepłą wodą, ale tam , gdzie ich nie ma można sobie taki tusz urządzić. Gumowe lub plastikowe wiaderko napełniamy ciepłą wodą i wieszamy na gałęzi. Do wiaderka wkładamy jeden koniec plastikowej rurki z przywiązanym do niej obciążającym kamykiem. Drugi koniec możemy zaopatrzyć w sitko. Ale najpierw ściągamy nim wodę (jak wino z gąsiorka). Zatykamy wystruganym korkiem z patyka. Gdy już jesteśmy gotowi do kąpieli, wyjmujemy korek, nakładamy sitko i prysznic gotowy.

(Kuchnia pod chmurką, Warszawa 1988, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, s. 151)

Gwóźdź programu

2011-08-21T17:02:00.003+02:00

Lato sprzyja drobnym domowym naprawom. A to zawieszamy obrazek czekający na ów zaszczyt w szafie od ostatnich sześciu miesięcy, a to chwytamy się za uporządkowanie pawlacza. Irena radzi, jak wbijać gwoździe w beton bez ich wyginania:

Do zawieszania lekkich przedmiotów plastikowych mogą posłużyć gotowe haczyki plastykowe. W głównej swojej części mają trzy wystające szpilki. Uderzeniami młotka wbija się je nawet w twardą ścianę.

Producenci tych haczyków wykorzystali starą zasadę. Otóż wbicie zwykłego gwoździa w beton jest niemożliwe, gdyż pod uderzeniem młotka wygina się on. Ale przecież jest twardszy niż ściana i nie będzie się wyginał wówczas, gdy otoczymy go sprężystym materiałem, np. korkiem lub sztucznym tworzywem.

Dlatego wystarczy wziąć zwykły gwóźdź z obciętym łbem, wbić go najpierw w korek od butelki, całość przyłożyć do ściany i całość silnymi uderzeniami młotka umieścić w ścianie. Pozostaje tylko zdjąć korek.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 57)

Z okazji tego wpisu przypomnijmy starą piosenkę Beatlesów, idealną do wbijania gwoździ.

Na blachę!

2011-08-13T21:36:00.000+02:00

Co prawda żyjemy w epoce wszechobecnego plastiku, ale przecież w niejednej kuchni wciąż zalegają – odziedziczone i ukochane jako pamiątki – naczynia z blachy i cyny. W dzisiejszym odcinku Irena radzi, jak dbać o te brzęczące, a jakże trwałe sprzęty:

Naczynia blaszane, jak np. bańki na mleko, trzeba najpierw szorować w ługu, a potem czyścić – po dokładnym wypłukaniu – papką z kredy mielonej i spirytusu. Nabierają blasku niczym srebro. Ale na co dzień gospodynie myją je po prostu wodą, a nieraz pokrzywami lub garścią skrzypu.

(…)

Cyna w połączeniu z miedzią daje trwałe połączenie w postaci brązu, znanego od… epoki brązu. Na wsi brudną cynę czyści się liśćmi świeżych porów.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 93)

Trele morele

2011-08-09T17:28:00.001+02:00

Morele to ulubione "słoneczne" owoce Ireny. Zanim jednak zarzuci Czytelnika przepisami na morelowy torcik i konfitury - rymuje.

Już dawno morele przestały się u nas nazywać aprikozami. Pamiętacie tę piosenkę prababci: "... co to są aprikozy? To hiszpańskie kozy. A pan tak do kozła podobny okrutnie. - Ach, panno Marianno, jakże to brzmi smutnie!".

Owoce te po niemiecku nazywają się Aprikosen, po francusku - les abricots, po angielsku -the apricots, po włosku - albicocca , a tylko u nas - morele.

(Czy wiesz co jesz?, Warszawa,1985, Wydawnictwo Alfa, s.170)

Ostatnie śniadanie

2011-08-02T09:14:00.001+02:00

W sierpniowy poranek Zofia Dzięgielewska walczy ze szkodnikami. Dziś przepis na śmiertelną mysią kanapkę .

Popularna trucizna to bułka smarowana następująco przyrządzaną masą: 100 g fosforu wsypuje się do litra wrzącej wody, dodaje się po trochu pszennej mąki, aż do otrzymania niezbyt gęstej pasty. Przestudzoną pastą smaruje się kawałki świeżej bułki, dodając na wierzchu cienką warstwę smalcu.

(Zofia Dzięgielewska, Zofia Dzięgielewska radzi młodym gospodyniom, Warszawa 1988, s 42)

Tygodnia koniec i początek

2011-07-22T16:34:00.001+02:00

Piątek! Jeśli spacerowe lub kawiarniane plany zakłóciła pogoda - zróbmy zaległe pranie.

Co jest potrzebne przy praniu bielizny? Jak ktoś dowcipnie powiedział: mąż! A także duża, pakowna torba. W tę torbę wkłada się brudną bieliznę pościelową, kuchenną, stołową itd. i zanosi się do pralni. Po określonym czasie mąż ją stamtąd odbiera.

(Cztery pory roku w gospodarstwie domowym, Warszawa, 1992, str 64)

Miłego weekendu!

Peace, PCW!

2011-07-16T19:07:00.000+02:00

Pewne mody przemijają, pewne zostają, ale wydaje się, że – mimo usilnych starań ekologów – stare dobre PCW zostanie z nami na dobre. Irena przypomina, że bynajmniej nie muszą być to opakowania jednorazowego użytku!

Polichlorek winylu, czyli PCW występuje w dwóch rodzajach: miękki i twardy. Tylko ten twardy może stykać się ze środkami spożywczymi. Ponieważ jest jednak mało efektowny, trudny do zabarwienia, produkuje się go dla potrzeb kuchni niewiele. Ale bardzo dużo tego tworzywa używa się do produkcji różnych opakowań, np. wieczek do słoików z majonezem, musztardą itd., wkładów do pudełek z czekoladkami, tacek do wyrobów garmażeryjnych, a także opakowań do margaryn, twarożków homogenizowanych, marmolad, dżemów itp.

Takich opakowań z polichlorku winylu żal nam wyrzucać i po umyciu w ciepłej wodzie używamy ich ponownie do… nóżek w galarecie, kisielu, galaretek, budyniu, kremów. Takie porcje można brać ze sobą na wycieczkę, na weekend, w podróż, nosić pacjentom do szpitala itp. Pamiętajmy jednak, że te opakowania w gorącej wodzie się zniekształcają.

Z miękkiego PCW produkuje się wykładziny i płytki, a także obrusy, które nie powinny stykać się bezpośrednio z jedzeniem. Ostatecznie jada się z talerzy, a nie z obrusu.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 141)

Zjedz i zjedz znowu

2011-07-13T17:47:00.000+02:00

Podczas upalnej pogody najlepiej gasi pragnienie słodki, soczysty arbuz. Jeśli po konsumpcji zostaną nam skórki z grubym, zielonym miąższem- niech nie lądują w koszu! Irena podsuwa przepis na pyszne konfitury z arbuzowych resztek.

Trzeba cieniutko obrać zieloną skórkę, a miąższ arbuza pokrajać w kostkę. 1 kg takich kostek posypuje się ok. 75 dag. cukru i zostawia w płaskim rondlu na ok. 2 godz. Potem stawia się go na ogniu i smaży bardzo wolno, odparowując przez 3-4 godz. czyli tak długo, aż się kostki arbuza usmażą i powstaną konfitury. Wtedy należy jeszcze dosypać cukier waniliowy (1-2 torebki) - dla aromatu; można też od początku usmażyć z laską wanilii albo ze skórką cytrynową. Konfitury przekłada się do słoiczków i zamyka. Są wyjątkowo smaczne.

(Słońce w słoikach, Warszawa, 1988, Watra, s.136)

Kultura miłości

2011-07-06T15:05:00.000+02:00

Przyjaciele Ireny są niezawodni. Ostatnio niejaki J.L. nadesłał na nasz adres (dziękujemy!) prawdziwe znalezisko: poradnik życia małżeńskiego autorstwa Mikołaja Kozakiewicza z epoki wczesnego Gierka, zatytułowany Małżeństwo prawie doskonałe. Wsłuchajmy się w rady pana Mikołaja, by nasze relacje intymne nigdy nie przestały iskrzyć:

Stąd też konieczna jest stała troska małżonków o to, aby podane wyżej etapy każdego stosunku płciowego [„budzenie gotowości”, „etap wstępny”, „stosunek”, „wygasanie”] nigdy nie przebiegały identycznie, monotonnie, tak samo, bo wtedy każdy z partnerów wie, w jakiej kolejności i w jaki sposób zachowa się strona przeciwna. Zmiana okoliczności, stylu, rodzajów pieszczot, a także sposobów odbywania aktu płciowego jest tutaj jednym z ważnych wymogów kultury miłości. Swojskość i bezpieczeństwo jest walorem zachowania seksualnego tylko tak długo, jak długo nie przeradza się w nudę i monotonię.

(Mikołaj Kozakiewicz, Małżeństwo niemal doskonałe, Warszawa 1973, s. 81)

Na koniec, jako puenta, portret Autora zamieszczony na ostatniej stronie okładki:

Nie skrzypieć, nie trzeszczeć, nie zgrzytać!

2011-07-05T12:19:00.002+02:00

Co robią Irena i Zosia w pochmurny, letni dzień? Nie marnują czasu. Naprawiają, reperują, konserwują. Dziś, rada na skrzypiące zawiasy.

Uskrobać trochę grafitu z miękkiego ołówka, dodać parę kropel oleju jadalnego i wymieszać na jednolitą maź. Skrzydła drzwiowe lekko unieść do góry i pędzelkiem maczanym w grafitowej mazi smarować zawiasy. Poruszyć kilkakrotnie i opuścić.

(Zofia Dzięgielewska, Zofia Dzięgielewska radzi młodym gospodyniom, Warszawa 1988, s 57)

Cement pyłochłonem!

2011-06-29T17:01:00.002+02:00

W erze ogrzewania podłogowego i wszechobecnych „paneli” łatwo zapomnieć, że podłoga niejedno ma imię. Bywają także podłogi cementowe; dziś Irena radzi, jak utrzymać taką podłogę w nienagannej czystości:

Podłogi cementowe myje się gorącą wodą z sodą lub krochmalem albo pastą samo połyskową. Mydła nie należy używać! Gdy podłoga nieco przeschnie, zmyć ją ponownie, biorąc na 4 l wody pół kg sody. Myć tak długo, aż cement przestanie wchłaniać roztwór. Wtedy zostawić do wyschnięcia. Po wysuszeniu cement można wyświecić pastą albo czyścić tzw. pyłochłonem.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 45)

Lato czeka

2011-06-28T10:56:00.001+02:00

Dziś, drobne przypomnienie dla wszystkich, którzy właśnie pakują walizki na wakacyjną wyprawę.

Miejcie na uwadze przede wszystkim wygodę, nie elegancję. Pamiętajcie, że prawdopodobnie trzeba będzie samemu dźwigać swoje bagaże. Walizka skórzana jest zawsze ciężka. Bez wątpienia jest śliczna, reprezentacyjna, ale można się nią obarczać tylko wtedy, gdy na pewno będzie towarzyszyć nam mężczyzna i... jeśli potrafimy być dla niego bezwzględne.

(ABC dobrego wychowania, Warszawa 1965, s. 189)

Przydrożne golasy

2011-06-17T14:23:00.002+02:00

Dzięki Bogu, już piątek. Wszystkim, którzy wyruszają na weekendowe wyprawy, radzimy omijać podejrzane przydrożne oberże, usilnie przepytywać obsługę barów i restauracji, co kryje się pod nazwą "danie firmowe". Nie wstydźmy się, próbujmy, testujmy! Skoro tak rzecze Irena - musi tak być!

Nie wstydźmy się zapytać kelnera, co znaczy nazwa jakiegoś dania, jeśli jej nie znamy. Domagajmy się odpowiedzi dokładnej, aby się potem nie czuć nabranymi. Owszem, miłe są i niespodzianki, ale niech choć jedna osoba z obecnych przy stole, wie co to za potrawa. Rożnych nazw rozmaitych potraw namnożyło się w kraju niemało. Wiele restauracji lansuje tzw. "dania regionalne", pod nazwami, które zwykle nic nie mówią. Do tego stopnia, że gdyby nie rubryki w menu, nie byłoby wiadomo czy to zupa czy deser czy drugie danie. Weźmy na przykład z nazw polskich "golasy", a z nazw międzynarodowych "turnedos a la Rossini". Golasy to wielkie jak ręczne granaty kluchy z kaszy gryczanej, a turnedos a la Rossini to porcja wołowiny na grzankach, danie wymyślone przez słynnego kompozytora i twórcę oper oraz smakosza nad smakoszami- Rossiniego.

(Kuchnia pod chmurką, Warszawa 1988, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, s. 120)

Światła wielkiego miasta

2011-06-15T08:06:00.001+02:00

Ze słonecznego San Francisco przenosimy się do równie przyjaznej Kanady. Wizyta u kanadyjskich przyjaciół zainspirowała Irenę do niecodziennej dekoracji stołu.

Liczy się pomysł. Zawsze można wymyślić coś oryginalnego. Widziałam np. podawanie posiłku na wielkich, prostokątach, kolorowych, lakierowanych, dość twardych obrazkach z widokami Kanady. Jedząc, można było przyglądać się górom i jeziorom lub światłom miasta Edmonton.

(Dziesięć przykazań prawidłowego żywienia, 1986, Warszawa, Watra, str. 9)

Lodówka do chrzanu!

2011-06-13T00:02:00.000+02:00

Sezon grzewczy za nami, a przed nami: sezon wyjazdów! Irena przekonuje, że nie ma lepszego prowiantu, niż mrożonki. Tylko jak je przewieźć do dalekiej Ustki bądź… San Francisco? Irena radzi:

Jeśli podróż nie trwa dłużej niż godzinę i nie ma upałów, można je przewieźć w siatce lub koszu, opakowane w gazety. Jeśli trwa dłużej i jest gorąco, najlepiej skorzystać z ręcznej chłodziarki turystycznej, która ma uchwyt do noszenia, a wewnątrz woreczek z mieszaniną chłodniczą, którą przed użyciem zamraża się w zamrażalniku chłodziarki. Można też paczki z mrożonkami ułożyć ścisło w kartonie i zapakować w gruby koc lub obłożyć woreczkami z folii z kostkami lodu i umieścić w plastykowym pojemniku. Warto też wiedzieć, że produkuje się u nas podróżne lodówki kampingowe z izolowanymi bokami albo takie, które podłącza się do akumulatora samochodowego (12 V), płynnego gazu lub do zwykłej sieci o napięciu 220 V.

Na wsi produkt opakowuje się produkt w liście pokrzywy lub chrzanu, potem w grubą warstwę gazet i też parę godzin utrzymuje się świeżość i zamrożenie.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 152)

Liściem i głąbem

2011-06-09T21:15:00.001+02:00

U progu lata, Irena wychodzi naprzeciw wszystkim kontuzjowanym, lub narażonym na kontuzje, a jak wiadomo w wakacje o to nietrudno. Co ulży obolałej łydce? Poczciwy, kapuściany liść!

Wybrać kilka liści kapuścianych, usunąć ich gruby nerw i zmiażdżyć wałkiem do ciasta lub butelką (zadbać o idealną czystość). Przyłożyć je na ranę, wrzód, czy obolałą część ciała i przytrzymać bandażem. Zmieniać okład 2 razy dziennie.

(Bądź zdrów-Smacznego! O odżywczych i leczniczych właściwościach roślin, Warszawa 1985, Watra, s.123)

Truskawki

2011-06-04T13:53:00.001+02:00

W dzisiejszym odcinku Irena zaleca owocowe obżarstwo.

Jedzenie truskawek - to jedno z bardzo niewielu szalonych obżarstw, które można polecać wszystkim, niezależnie od wieku, stanu zdrowia itd. Nawet cukrzycy świetnie je znoszą, bo cukier, który zawierają truskawki - to łatwo przyswajalne lewulozy.

Zdarzają się - choć rzadko osoby uczulone na truskawki. A kto powinien jadać dużo truskawek w celach leczniczych? Reumatycy, artretycy, a także podagrycy, jako że truskawki działają profilaktycznie przeciw atakom tej choroby. Są świetne dla przeróżnych wątrobiarzy i nerkowców, dla chorych na płuca, dla dzieci i rekonwalescentów. Wspaniale działają na urodę i to nie tylko te jadane, ale także jako maseczka upiększająca. Po codziennej kuracji truskawkowej cera staje się nieomal jak u niemowlęcia.

(Czy wiesz co jesz?, Warszawa,1985, Wydawnictwo Alfa, s.181)

Wybrzeże moskitów

2011-05-29T11:40:00.001+02:00

Zanim na pikniku zaatakują nas komary, zaopatrzmy się, za radą Ireny, w naturalny odstraszacz - olejek goździkowy. Pamiętajmy! Wybredne komary świetnie wyczują podróbki.

Komary i muszki uciekają od człowieka, który pachnie goździkami. Ale prawdziwymi. Dziwne, ale komary doskonale odróżniają zapach perfum z goździków prawdziwych od perfum z goździków syntetycznych. My nie rozróżniamy.

(Kuchnia pod chmurką, Warszawa 1988, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, s. 154)

Nie zlewaj zlewu!

2011-05-22T16:43:00.001+02:00

Jednym z miejsc, przy którym codziennie zatrzymujemy się choć przez chwilę, jest kuchenny zlew. Irena przypomina, że rozmieszczenie zlewu w kuchni jest zagadnieniem strategicznym o pierwszorzędnym znaczeniu (o czym pisaliśmy kilka miesięcy temu). Pamiętajmy jeszcze, by utrzymywać zlewozmywaki w czystości!

Obecnie i u nas wprowadza się zlewozmywaki niezniszczalne, które – jak twierdzą Kanadyjczycy – najlepiej myje się Coca-colą. My raczej myjemy środkami typu „Sidol”, „Dom” itp.

(...)

Aby się naczynia nie tłukły - wstawiamy do zlewozmywaka plastykową kratkę, a żeby brudy nie zatkały spływu - wstawiamy rodzaj sitka, z którego resztki wyrzuca się do kubła.

(Dom bez tajemnic, Warszawa 1990, s. 112)

Zacny i zasobny

2011-05-16T19:32:00.000+02:00

Co jest miłe sercu Ireny wiosną? Szpinak! Dziś przyrządzamy go na sposób amerykańskich gospodyń.

Amerykanki nie "męczą" tak szpinaku, jak polskie gospodynie. Tzn. nie przecierają go, nie mielą ani nie siekają. Wkładają umyte liście do nagrzanego na ogniu pustego rondla, ogrzewają pod przykryciem, po upływie 1-2 min. mieszają, dodają troszkę soli i znów duszą pod przykryciem. Po upływie następnych 1-2 min. liście są jakby zaparzone. Wtedy wyjmuje się je na talerz i przyprawia surowym masłem oraz ewentualnie zmiażdżonym ząbkiem czosnku. Przy takim przyrządzaniu szpinak pozostaje rzeczywiście jak świeży.

(Bądź zdrów-Smacznego! O odżywczych i leczniczych właściwościach roślin, Warszawa 1985, Watra, s.135)

Oh, honey!

2011-05-10T10:00:00.000+02:00

Pierwsze pszczoły już zabrały się do pracy po zimowej przerwie. Namawiamy, by złocisty miód znalazł się nie tylko na naszych stołach, ale i w kosmetyczkach – zgodnie z sugestią Ireny:

To już nie prof. Jojrisz, ale inne źródła dawne i obecne podają, że miód należy do świetnych środków kosmetycznych. I u nas jest bardzo stara pieśń, która stwierdza, że „smarowała buzię miodem, żeby miała słodką…”. Wystarczy też sięgnąć do starożytności, żeby się dowiedzieć tego samego. Już ponoć 5 tysięcy lat przed naszą erą w Mezopotamii pięknotki „smarowały buzię miodem”. Słynna z urody Poppea, żona Nerona nie tylko kąpała się w mleku oślic, których 100 sztuk dostarczała codziennie mleka dla cesarzowej, ale i twarz smarowała maseczką z miodu zmieszanego z tymże mlekiem.

(Pszczoły i ludzie, Warszawa 1985, s. 27)

Zabłąkany w lesie

2011-04-30T23:31:00.000+02:00

Majówka już z nami, a z nią wyprawy do lasu! A co robić, kiedy grill już wygasa, tematy plotek się wyczerpały, a jeszcze za wcześnie, by udać się do namiotu…? Irena proponuje gry i zabawy towarzyskie. Dziś pierwsza z nich, „Zagubiony w lesie”:

Każdy uczestnik zabawy powinien mieć kij. Potem wybiera sobie dowolne drzewo, przy którym staje i rysuje wokół niego i siebie okrąg. Wcześniej wybrany „zbłąkany”, który nie ma własnego drzewa-domu, biegnie od drzewa do drzewa i uderza w nie jeden raz (lekko) swoim kijem. Przy jednym z drzew uderza dwukrotnie. Na ten znak „właściciel” domku opuszcza swoje miejsce i biegnie w przeciwną stronę, uderzając także w każde drzewo, pod którym stoi uczestnik zabawy. Biegnąc w przeciwnych kierunkach zmierzają oni okrężną drogą do opuszczonego drzewa. Kto pierwszy do niego dotrze, zdobywa dla siebie „dom”, a drugi zostaje „zabłąkanym” i prowadzi zabawę od początku.

(Księga nastolatków, Warszawa 1988, s. 140)

Do- re -mi. Fasola!

2011-04-12T14:10:00.001+02:00

Jedni wełnę filcują celowo, inni podejmują rozpaczliwe działania, aby sfilcowanym swetrom przywrócić pierwotny wygląd. Jeśli należycie do frakcji drugiej, sięgnijcie do książki Zofii Dzięgielewskiej (jej rady już prezentowaliśmy na blogu) a upieczecie dwie pieczenie przy jednym ogniu.

Odfilcowanie za pomocą fasoli.

Suchą, białą fasolkę zalewamy na noc zimną wodą. Ilość fasoli zależy od wielkości danego wyrobu. Na sweter damski przeciętnych rozmiarów wystarczy 30-40 dkg fasoli. Na większy sweter czy męski pulower potrzeba 50-70 dkg. Bierzemy 3 do 5 litrów wody, zalewamy fasolę i pozostawiamy na całą noc. Następnego dnia fasolę gotujemy w tej wodzie na małym ogniu. Kiedy fasola jest miękka, wodę zlewamy do miski, aby całkowicie wystygła, a fasolę po doprawieniu do smaku podajemy na obiad czy kolację.

W zimny wywar po fasoli wkładamy czystą, suchą dzianinę na 3-4 godziny i kilkakrotnie w tym czasie wygniatamy jak przy praniu. Płucze się w kilku wodach zawsze tak samo chłodnych. Odciśniętą dzianinę zawija się w ręczniki frotte i energicznie strzepuje. Suszy się na ręczniku rozłożonym na stole czy podłodze.

(Zofia Dzięgielewska, Zofia Dzięgielewska radzi młodym gospodyniom, Warszawa 1988, s 35)

Skakanie do oczu

2011-04-03T09:36:00.000+02:00

Czasami nawet my nie zgadzamy się z Ireną. Kilka dni temu, kartkując jeden z jej niezawodnych poradników już po nastawieniu prania, ale jeszcze przed obraniem ziemniaków, natrafiliśmy na taki oto fragment:

Gdyby spojrzenia mogły zabijać, w „ogonkach” padałyby gęsto trupy guzdrał, których niezdecydowanie i powolność wyprowadziłyby z równowagi nawet świętego. Dziś spieszy się każdemu. Nie dziw się, że ludzie w kolejce są zdenerwowani i poirytowani. Przede wszystkim nudzą się; bolą ich nogi; niecierpliwią się, gdyż myślą o nieuchronnych zajęciach domowych. Dlatego atmosfera jest tak podminowana, że niewiele brakuje do wybuchu.

(ABC dobrego wychowania, Warszawa 1969, s. 1969)

Otóż nasze doświadczenia blogerów-podróżników dowodzą, że wcale tak być nie musi. Kraje z lepiej rozwiniętą kulturą obywatelską o wiele lepiej radzą sobie z „napięciem kolejkowym”, niż nadwiślańscy krzykacze. Rada Ireny winna brzmieć raczej: stojąc w kolejce, miłuj bliźniego kolejkowego jak siebie samego. Amerykanie nazywają uprzejmość pięknym słowem „civility”. Uczmy się jej od braci zza Ocenau:

Długo i dłużej

2011-03-28T18:48:00.002+02:00

Wraz z Ireną, przypominamy o podstawowych zasadach wiecznej witalności, ze szczególnym naciskiem na punkt 4:

Co jest człowiekowi potrzebne, aby długo i młodo żył?

Mówiąc w największym skrócie i uproszczeniu, wpływają na to 4 czynniki :

1. odpowiednie, prawidłowe odżywianie;

2. dbałość o skórę - organ, którego znaczenia na ogół nie doceniamy;

3. ruch i dotlenianie na świeżym powietrzu - o co coraz trudniej w dobie uprzemysłowienia i wielkich miast;

4. dbałość o nerwy, czyli pogodne usposobienie oraz zdolność do entuzjazmu.

(Bądź zdrów-Smacznego! O odżywczych i leczniczych właściwościach roślin, Warszawa 1985, Watra, s. 3)

Wiosna

2011-03-21T22:15:00.002+01:00

W pierwszym dniu wiosny, polecamy przepis Ireny na ciasteczka z dodatkiem... fiołków.

Leśne fiołki bajecznie pachną. Te ciasteczka również i są znakomite!

Nazbierać mniej więcej dużą garść świeżych fiołków, bez łodyżek. Z 2 białek ubić bardzo sztywną pianę. Dodać do niej wciąż ubijając, 20 dag cukru-pudru i umyte, osączone fiołki. Łyżeczką nakładać małe kupki na posmarowanej olejem alufolii albo pergaminie. Piec tak jak bezy, tzn. w temperaturze ok. 150 C, a potem dosuszać, aż wyschną. Podaje się po wystudzeniu np. z bitą śmietaną.

(Leśne skarby, Warszawa, 1987, s.108)

Skrytożercy i skrytopijcy

2011-03-15T08:32:00.004+01:00

W dzisiejszym odcinku, Irena niczym dr House, odkrywa za jednym zamachem zagadkę zniknięcia witaminy H i jajek z kurnika.

Witamina H, czyli biotyna, jest konieczna, aby podtrzymać odporność organizmu na choroby, a poza tym aby nie łysieć i mieć ładną, zdrową skórę i cerę.

Oto maleńka prawdziwa historyjka. Do lekarza przyszedł młody chłopak wyglądający tak, jakby miał raka w ostatnim stadium. Po przebadaniu lekarz pyta go, gdzie pracuje? Na fermie kurzej. A lekarz dalej indaguje: ile dziennie podbierasz kurom jaj i wypijasz? Młody chłopak zmieszał się i przyznał, że rzeczywiście to robi, a ponieważ tak źle się czuł od kilku tygodni, więc podbierał i wypijał coraz więcej. Właśnie stąd powstał jego straszliwy stan i choroba. Bo w surowym białku jaj znajduje się avidyna, czyli tzw. głodne białko, które wiąże i wykrada z naszego organizmu witaminę H.

I powoli... skutek jest widoczny.

(Dziesięć przykazań prawidłowego żywienia, Warszawa, 1986, str. 90)

Pokaż pazur

2011-03-13T22:31:00.002+01:00

Irena piętnuje niechlujstwo na wszystkich frontach, w tym i na tym najbardziej newralgicznym – higieny dłoni. Zanim podamy rękę na przywitanie, zadbajmy, by była to dłoń warta chwytania, jak mawiał bohater powieści Dawid Copperfield. Irena powiada zaś następująco:

Spróbujcie zrobić przegląd rąk, a zauważycie jak niewielu, niestety, ludzi dba o paznokcie. Czasem, co jest najwstrętniejsze, brud pokrywa warstwa lakieru. (…) Szczoteczka i mydło, a w razie potrzeby pumeks, trochę gliceryny wtarte j w dłonie – to środki dostępne dla każdego. I żadna czynność (nawet skrobanie marchwi i młodych kartofli) nie usprawiedliwia brudnych paznokci czy rąk.

(…)

Bądźmy jednak rozsądni w wymaganiach. Czego innego będziemy się spodziewać np. po aktorze wracającym z teatru niż po kolejarzu kończącym nocną służbę. Gospodyni domu czy konduktorka nie może mieć tak wypielęgnowanych paznokci jak śpiewaczka estradowa, modelka lub gwiazda filmowa.

(ABC dobrego wychowania, Wasrzawa 1969, s. 40)

Brąz wpadający w beż

2011-03-10T08:54:00.002+01:00

Choć w kalendarzu nastał czas ascezy, proponujemy umilić sobie przedwiośnie domowej roboty krówkami.

Cukierki zwane krówkami

2 szklanki mleka, 40 dkg cukru, 5-10 dag masła, karmel, kakao, wanilia, kawa lub czekolada.

Mleko z cukrem zagotować na wolnym ogniu, wciąż mieszając, aż powstanie gęsta, jednolita, jasnobeżowa masa. Dodać do niej masło, 2 łyżki karmelu (upalić w rondelku 1 łyżkę cukru, a gdy zbrązowieje, wlać 2-3 łyżki wody i wymieszać). A teraz - zależnie od tego co mamy i lubimy - dodać kawę, kakao, lub czekoladę. Masę wylać na wypłukany zimną wodą półmisek i zostawić do ostygnięcia. Potem pokrajać w kostkę.

(Elementarz gotowania, Warszawa 1989, Watra, s. 137)

Uczciwie ostrzegamy przed wsypywaniem do masy kawy mielonej. Irena prawdopodobnie miała na myśli Neskę lub Inkę.
Wkrótce na Blogu podamy przepis na najohydniejszą potrawę świata - fałszywy móżdżek z drożdży i białek.